zelfbezinnersweblog

Je kunt het, zoals filosoof Joep Dohmen bepleit, direct zoeken in het hier en nu. Levenskunst is voor hem het ontwikkelen van een eigen levenshouding. Ga op zoek naar wat je nú ten diepste wilt. Praat erover met je vrienden. Wees stil, voel, mediteer en breng het dan in de praktijk, is zijn boodschap. Het is de kunst om je binnen- en buitenwereld telkens weer op elkaar af te stemmen. Niet de gemakkelijkste weg, maar dat hoeft van hem ook niet. “Vervulling vinden doet soms pijn.”

-- Joep Dohmen in tijdschrift Zens

Voor een dialoog hoef je niets te doen; alleen de herrie in je hoofd tot rust brengen.
-- Rombout van den Nieuwenhof

De belangrijkste leermeester van de innerlijke dialoog is de eigen levenservaring.
-- Dick Kleinlugtenbelt

Bron: Narrator, nr. 44, december 2006

Denk wat je altijd denkt en je zult krijgen wat je steeds hebt gekregen.

Talent bereikt het doel dat vrijwel niemand kan bereiken.
Het genie bereikt het doel dat niemand anders kan zien.

(naar Schoppenhauer)

http://www.quamens.nl/Publicatie_Meerstemmigezelf.pdf

Als denken mijn gedrag bepaalt, wat bepaalt dan mijn denken? --
Mijn waarden - wat ik belangrijk vind, hoe ik mezelf en de wereld bekijk.
Heel ongrijpbaar en heel reëel.

Vraag: Alles onder controle?
Antwoord: Ik heb het niet allemaal zelf in de hand. Het leven doet ook z’n werk.

Toen Rabbi Chajim van Zans het huwelijk van zijn zoon met de dochter van Rabbi Elieser had ingezegend, trad hij de dag na de bruiloft de woning van de vader van de bruid binnen en zei: “Schoonvader van mijn zoon, je bent mij zeer na gekomen en ik wil je zeggen wat mijn hart kwelt. Zie, mijn hoofd- en baardharen zijn wit geworden en nog heb ik geen boete gedaan!” “Och, schoonvader van mijn dochter”, antwoordde hem Rabbi Elieser, “Je denkt slechts aan jezelf. Vergeet jezelf en gedenk de wereld!”

Wat hier wordt gezegd, is ogenschijnlijk in tegenspraak met alles wat ik tot dusver uit de leer van het chassidisme (en van het zelfbezinnen *red.) heb vermeld. Wij hebben gehoord: ieder moet zich op zichzelf bezinnen, hij moet zijn bijzondere weg kiezen, hij moet zijn wezen tot eenheid brengen, hij moet bij zichzelf beginnen; nu echter wordt ons gezegd: men moet zichzelf vergeten. Maar men behoeft slechts scherper toe te horen, dan stemt dit niet alleen met het andere overeen, maar voegt het zich als noodzakelijk onderdeel, als noodzakelijk stadium op zijn plaats in het geheel. Men behoeft maar één vraag te stellen: “Waarom?” Waarom moet ik mij op mijzelf bezinnen, waarom mijn wezen tot eenheid brengen? Het antwoord luidt: Niet ter wille van mijzelf. Bij zichzelf beginnen, maar niet bij zichzelf eindigen; van zichzelf uitgaan, maar niet naar zichzelf toe streven; zichzelf zijn, maar niet met zichzelf bezig zijn.

 C.B. van der Kolk 

Ik ben niet op zoek naar iets, ik sta mezelf toe te vinden.

Truth is a pathless land. Man cannot come to it through any organisation, through any creed, through any dogma, priest or ritual, nor through any philosophical knowledge or psychological technique. He has to find it through the mirror of relationship, through the understanding of the contents of his own mind, through observation and not through intellectual analysis or introspective dissection...

J. Krishnamurti (1895 - 1986)

Het leven kan alleen achteraf begrepen worden; maar het moet voorwaarts geleefd worden.

Søren Kierkegaard
1813-1855

Vandaag hoorde ik een mooie Arabische spreuk die me iets doet:

Wees en het is er

De VS zijn met hun gevangenis in Guantanamo-bay ver buiten alle boekjes gegaan. Daarna hebben ze met de martelingen en vernederingen in de Abu Graib gevangenis in Baghdad laten zien dat Guantanamo geen uitzondering is. Als het ook nog waar zou blijken dat de VS op EU-grondgebied geheime Guantanamo-bay filialen heeft, dan zou dat nóg een grof schandaal zijn. Wanneer dat dan het laatste zetje is voor de VVD en daarmee zelfs voor dit kabinet, waardoor ook zij inzien dat meewerken met de VS gelijkstaat aan meewerken aan misdaden tegen de menselijkheid, dan juich ik dat inzicht en hun reactie van harte toe. Maar, dan vind ik het wel zo consequent als we álle Nederlandse militaire missies onder Amerikaans regime terugtrekken. En niet alleen die missies die de VVD toevallig goed uitkomen. Dat ontslaat ons overigens niet van onze verantwoordelijkheid om te helpen met het bewaken en bevorderen van vrede en stabiliteit waar dat gevraagd wordt.

Claes-Berend

De échte (levens)wijsheid ontstaat daar, waar mensen de moed hebben om kritisch naar zichzelf te kijken. Er worden eenvoudige, maar doeltreffende oefeningen gegeven om jezelf te leren kennen, en om je ego en je zintuigen als het ware opnieuw op te voeden. Bovendien leer je ook nog eens je eigen karma op het spoor te komen, en zodoende inzicht te krijgen in de diepere en verborgen achtergronden van je leven.

Ook leer je eerlijk waar te nemen, wanneer je je eigen onvolkomenheden op een ander projecteert en leer je hoe je die projecties terug kunt nemen. Een belangrijke les, want hoeveel relaties gaan nu juist door dergelijke projecties kapot! Eerlijk leren kijken naar jezelf brengt zoveel innerlijke winst dat het de moeite meer dan waard is om je daaraan te wijden!

VRAAG:
Is het terecht dat anti-Verdonk-spandoeken worden aangepakt?

TOELICHTING:
Veel gemeenten laten anti-Verdonk-spandoeken met teksten als 'Rita moordenaar' en 'Rita, moordwijf' weghalen omdat ze smadelijk zouden zijn.
Tegenstanders zien er een beperking van de vrijheid van meningsuiting in.

ANTWOORD: Rita is natuurlijk geen moordenaar. Maar met haar uitzettingsbeleid neemt zij wel degelijk het risico dat afgewezen asielzoekers in hun land worden vermoord. Als je vindt dat ze zo’n risico niet mag nemen dan is de tekst ‘Rita moordenaar’ een lichtelijk overdreven, maar gebruikelijke manier om je mening op een spandoek te zetten. De koningin zou er niet over zeuren.
Theo van Gogh was een held van de vrijheid van meningsuiting terwijl hij alle Moslims voor geitenneukers uitschold. Verdonk zei over hem: "Hij nam geen blad voor de mond en zocht soms het randje op. Maar in dit land mag dat."
Over de onveilige gevoelens van Rita leen ik een tekst van Loesje: Als Verdonk Nederland al niet veilig vindt - hoe kan ze dan mensen terugsturen naar Soedan?

Claes-Berend van der Kolk

Stelling 7:

TOELICHTING:
De Tweede Kamer wil dat muziekzenders stoppen met het uitzenden van 'gangsta-clips'. In deze 'seksistische' videoclips zouden vrouwen worden gedegradeerd tot 'seksuele gebruiksvoorwerpen' en zou geweld tot norm worden verheven.

VRAAG:
Moeten muziekzenders stoppen met het uitzenden van 'gangsta-clips'?

DIT IS HET STUKJE GEWORDEN:
Natuurlijk is die Gangsta-cultuur verderfelijk en natuurlijk moeten we het niet gaan verbieden. Sterker, ze zouden bezinning en dialoog moeten verbieden. Met een rechtzaak, kamervragen, een lezersforum en discussies bij Barend en Van Dorp en in Nova.

Dit soort van subculturen en hun aantrekkingskracht is te verklaren uit armoede aan de andere kant: wie spoort mensen nog aan om bij zichzelf te rade te gaan, om je eigen zingeving vorm te geven? Wie vraagt nog welke waarden en principes je aanhangt en waarom? En ik heb het hier niet over de opgelegde zingeving van kerk of moskee, die polariseert alleen maar. Geestelijke hygiëne moeten we niet overlaten aan de confessionele bolwerken. Dat moet op een a-politieke en a-religieuze manier gebeuren.

Ik ben al begonnen!

Claes-Berend van der Kolk
CvZ bezinning en dialoog

P.S. Deze keer heb ik het zonder ruggespraak moeten doen. Ik was niet in de gelegenheid om het stukje aan het weblog voor te leggen. Ik heb jullie reacties gemist...

TOELICHTING:
Misdaadverslaggever Peter R. de Vries heeft afgelopen week aangekondigd de politiek in te willen met een eigen partij. Als voorwaarde stelt hij dat minstens 41 procent van de Nederlanders zijn initiatief moet steunen.

VRAAG:
Zou u overwegen om op Peter R. de Vries te stemmen?

A.s. maandag lever ik een stukje in, dat wordt woensdag geplaatst. Ideeën en reacties welkom! Klik op comments...

Claes-Berend

En met een inkorting van de redacteur van de Gelderlander komt het volgende stukje a.s. woensdag in de krant:

Ik kan de moorden op de twee rechtse populisten en provocateurs Fortuyn enVan Gogh niet los van elkaar zien. Een linkse extremist en eenfundamentalistische moslimextremist: twee kansarme Nederlanders die de wegbehoorlijk kwijt waren, kwamen tot eenzelfde soort van kamikaze-actie: wezouden ze samen moeten opsluiten en verplichten tot een leven lang zelfbezinnen.

Dat we na 2/11 'tolerantie' hebben vervangen door 'respect' is een grotestap voorwaarts. Ik ervaar liever respect dan dat ik getolereerd wordt. Maarrespect moet je verdienen. En opbrengen natuurlijk. De volgende die metgeweld respect opeist, die veroordelen we dus tot het zelfbezinnersclubjevan Mohammed B. en Volkert van der G. Ik bied me aan als gespreksleider.

Claes-Berend van der Kolk

Beste mensen,
Deze week een lastige stelling van de Gelderlander. De eerste keer dat ik mijn woordje niet meteen klaar heb. "Nederland" ik weet niet eens hoe Nederland gereageerd heeft? En ook niet wat ik daarvan moet denken... Dus: denk diep en help! Alvast bedankt.

Claes-Berend

Beste leden van het lezerspanel,
De vijfde alweer:

TOELICHTING:
Vandaag (woensdag 2 november) is het precies een jaar geleden dat Theo van
Gogh werd vermoord. Volgens sommigen zijn we sindsdien minder tolerant
geworden. Anderen zeggen juist dat we pas sinds de moord het extremisme zijn
gaan aanpakken.

VRAAG:
Heeft Nederland juist gereageerd op de moord op Theo van Gogh?

Succes,
Peter-Paul van Vugt
Opinieredactie De Gelderlander

Recent verschenen

Bezielde kosmos
Nieuwe wetenschappelijke visie op leven en bewustzijn in het universum
Ervin Laszlo

Wetenschappers komen tot het opmerkelijke inzicht dat het heelal een levend en samenhangend geheel is, een concept dat de herinnering oproept aan een oeroude visie die onderdeel was van alle traditionele beschavingen: die van een 'bezielde kosmos'. Dat beeld doet recht aan iets waar in deze moderne tijd weinig plaats voor was, zeker niet in de wetenschap. Het is de overtuiging dat wij een deel zijn van de ander en van de natuur. Alleen zijn wij een bewust deel van de kosmos, een wezen waardoor de wereld zichzelf kan leren kennen. Dit inzicht is de basis voor een diep besef van de zin van ons leven en een goede richtingwijzer nu we op een belangrijk kruispunt staan in de geschiedenis van de mensheid.

Met bijdragen van Rupert Sheldrake, Deepak Chopra, Edgar Mitchell, Stanislav Grof, Jane Goodall, Peter Russell e.a.
DR. ERVIN LASZLO is wetenschapper, filosoof, musicus en auteur van boeken zoals Je kunt de wereld veranderen en Kosmische Visie en is oprichter van de Club van Budapest.

€ 19,50 ISBN: 9020284010

Dit staat a.s. woensdag in de Gelderlander:

De scheiding kennis-vaardigheden bestaat niet. Wat we op school moeten leren: je plek weten in de maatschappij, in de wereld. De geschiedenis van de wereld en van het denken (wetenschap en filosofie). Let wel: de rode draad, geen feitjes. Vaardigheden: Je staande houden in de maatschappij. Taal, rekenen (of is dat kennis?), warenkennis (hoe en waarom alles werkt), omgaan met instellingen, belastingen, polissen vergelijken.
Maar ook: weten wat je wilt bijdragen en hoe je dat kunt realiseren. Kortom: Je passie vinden en leven. Liefhebben, verbeelden, geloven, humor en smaak ontwikkelen, redeneren, denken, ethiek, vrijheid, kiezen. Omgaan met onvermogen, onverschilligheid, machteloosheid, macht, beter weten en -kunnen. contact maken met je levenskracht, ingevingen en gevoelens, naar de stilte luisteren, zelfzorg en zelfheling.

Donderdag of vrijdag stelling 5!
Bedankt voor het meedenken, ook per e-mail.

Claes-Berend

Ik wordt al herkend in Arnhem en Nijmegen vanwege mijn wekelijkse foto en mening in de krant. Deze week over het onderwijs. Reacties per mail of via comments graag uiterlijk maandagmiddag. Bedankt!

De vierde stelling van de Gelderlander:
TOELICHTING:
Studenten weten minder van hun vakken sinds op de middelbare school het
Studiehuis is ingevoerd, aldus een evaluatierapport. Ze beschikken over meer
vaardigheden, maar dat is ten koste gegaan van hun kennis.

VRAAG:
Moeten scholen zich weer meer richten 'weten' i.p.v 'kunnen'?

Reacties welkom.
Claes-Berend

Ik ben van plan MORGENAVOND deze reactie op de stelling van deze week van de Gelderlander te geven. Tenzij iemand met een beter plan komt!

"Er wordt door dichters, journalisten, schrijvers en sms-sende jongeren voortdurend aan de Nederlandse taal gesleuteld. En zo hoort het ook. Onze taal verandert en aan het taalgebruik herken je de ontwikkeling van de beschaving. De taak van de taalcommissie is het gebruik van de taal te volgen en af en toe spelling die op verschillende manieren wordt gehanteerd te uniformeren. Niet om taal te veranderen of tegen de gewoonte in nieuwe spelling voor te schrijven. En dat is nou net was de taalunie wel doet. Daarmee haalt ze de ziel eruit. Dus ik roep alle liefhebbers van het geschreven en gesproken woord op: negeren die taalpolitie, laat je creativiteit niet inperken. Je bent vrij! Er staat geen enkele sanctie op het overtreden van de regels van de Nederlandse Taalunie. Taal is communicatie, het enige wat er toe doet is of je degene bereikt die je wilt bereiken, of je bedoeling overkomt of niet."

Reacties welkom.
Claes-Berend@hetnet.nl

Er zijn van die woorden waar ik niet goed raad mee weet. De 'waarheid' bijvoorbeeld. De discussie gaat dan al gauw in de richting van Jouw waarheid tegenover Mijn waarheid.

Je kunt jezelf wijsmaken wat je wilt. Maar de proef op de som blijft toch wel uitkijken bij het oversteken.

En de Gelderlander-stelling van deze week:
Wordt er te veel gesleuteld aan de Nederlandse taal?

Toelichting:
In de nieuwste editie van het 'Groene Boekje' (met de officiële spelling van de Nederlandse taal) is de tussen -n geschrapt. Paardebloem is dus voortaan paardenbloem.

Graag uiterlijk a.s. maandag je reactie, maandagavond mail ik mijn stukje naar de Gelderlander, woensdag staat het er weer in.

Bedankt voor je medewerking!

Claes-Berend

En dit komt morgen als reactie op stelling II in de Gelderlander:

Vooraf was die oorlog al onverstandig.
De uitvoering was moreel verwerpelijk en dat is ook onverstandig.
En achteraf gezien hebben de mensen die al voor de oorlog alle leugens, demagogie en misleiding aan de kaak stelden gelijk gekregen. Dit keer zijn zelfs een paar normaal gesproken oorlogszuchtigen voor dit inzicht gebogen. (Er waren geen massa-vernietigingswapens, geen regeringsband met Al-Quida, en de oorlog had geen redelijk doel). Maar of daarmee de naïviteit van dit oorlogskamp afneemt is de vraag.
En in Nederland werd ook in reactie op de affaire Bot niet gepraat over hoe onzinnig die oorlog was en hoe laf de reactie van de Nederlandse regering daarop, maar over of meneer Bot zijn veranderde mening wel of niet mag uiten. Zo smal... zo smal...

Claes-Berend

Bedankt voor jullie reactie op de eerste stelling van de Gelderlander (De e-mails - je kunt ook op 'comments' onderaan dit bericht klikken en je reactie hier direct geven. Mijn reactie stond er woensdag in. En de tweede stelling is al een stuk leuker!

VRAAG:
Was de oorlog tegen Irak achteraf gezien 'niet verstandig'?

TOELICHTING :Minister Bot zorgde voor opschudding met zijn uitspraak dat de oorlog tegen
Irak 'achteraf' gezien' 'niet verstandig' was. Tot nu toe heeft het kabinet
die oorlog altijd politiek gesteund. Bot betreurde zijn uitspraak later.

MIJN EERSTE REACTIE:
Vooraf was die oorlog onverstandig.
De uitvoering was moreel verwerpelijk en dat is ook onverstandig.
En achteraf gezien hebben de mensen die dat vooraf al heel hard riepen er van een paar anders oorlogszuchtigen gelijk gekregen.

Claes-Berend

Wat mij wel bevalt aan de nieuwe zorgverzekering is het dat de scheiding tussen ‘ziekenfonds’ en ‘particulier’ wordt opgeheven. Het heeft toch altijd iets stigmatiserends gehad, dat ziekenfonds. En dat moet maar eens afgelopen zijn. Verder stuit elke verandering op weerstand, maar sommige verandering is gewoon vooruitgang. Vooral het onderbrengen van de nivellering bij de belastingdienst door middel van het uitkeren van toeslagen biedt in de toekomst vele mogelijkheden, vooral ook voor linkse regeringen.

In feite gaat de commotie volgens mij niet over ingewikkeld, maar over onzeker en onduidelijk: iedereen weet dat hij 'm zal moeten aanschaffen, maar slechts twee maanden voor invoering weet niemand de prijs van deze verplichte boodschap, en dat is vragen om moeilijkheden.

Ik ben mezelf, jij bent jezelf.
Ik bezin voor mezelf, jij bezint voor jezelf.

Als ik voor jou wil bezinnen, dan ben ik niet van deze wereld.
Wil jij voor mij bezinnen, dan doe je mij tekort.

Als ik word geraakt door wat jij zegt, dan kan ik mezelf laten zien
(dankjewel).
Word jij geraakt door wat ik zeg, ga dan niet met me in discussie
(dit is mijn verhaal).

Stemmen we overeen, vinden we elkaar, dan merken we dat vanzelf.
Dan is dat prachtig.

Dan volgt hier de eerste stelling van de Gelderlander, met het verzoek om hieronder als comment te reageren. Met de hulp van jullie reacties maak ik maandagavond een stukje. Dat zet ik op deze weblog en staat woensdag in de Gelderlander (oplage 400.000).

STELLING:
Is de nieuwe zorgverzekering te ingewikkeld?

TOELICHTING:
Wat de nieuwe zorgverzekering de burger gaat kosten is nog onduidelijk.
Volgens minister Hoogervorst is het nog onmogelijk om met een rekenmodel te
komen waarmee de burger de hoogte van zijn premie kan becijferen.

Claes-Berend van der Kolk

Hoera! Ik doe mee aan het lezerspanel van dagblad de Gelderlander. De komende drie maanden staat er elke week een stukje van 125 woorden van mijn hand in de Gelderlander. In het stukje reageer ik op een actuele stelling.

Ik wil er zoveel mogelijk de noodzaak tot zelfbezinning in laten doorklinken. Daar kan ik de hulp van zelfbezinners goed bij gebruiken.

Daarom zal ik de stelling van de Gelderlander elke vrijdag op deze weblog publiceren, op maandagavond de reacties lezen en vervolgens mijn bijdrage schrijven, dat mail ik zowel naar de Gelderlander als naar dit weblog.

Schroom niet te reageren, je mening hoeft niet af of mooi te zijn (dat is mijn opdracht...).

Alvast bedankt voor ieders medewerking!

Claes-Berend

U bevindt zich hier (1)
Waarom moet ik de kaart bijna ondersteboven lezen om te weten waar ik ben? Ik mis tastbare oriëntatiepunten: "bij de kerk rechtsaf, almaar doorrijden tot je een fontein ziet en dan linksaf." Mijn zintuigen willen geprikkeld worden.
Soms best handig zo'n plattegrond, maar als het erop aankomt rij ik vooral op m'n gevoel naar m'n doel. - Nee, ik heb niet zo'n ultramodern navigatiesysteem.

U bevindt zich hier (2)
“U bevindt zich hier” is het punt waarop de kaart (mind, verstand) en het gebied (nature, natuur) samenvallen. Het U-bent-hier-pijltje liegt nooit.

In al die jaren heb ik toch wel één ding geleerd: humor is het beste wapen tegen zelfbeklag.

Zomerweek 1 t/m 5 augustus '05
Wind in de zeilen – soms heb je het, soms heb je het niet

Het was weer een bijzonder geslaagde zomerweek.
Enerverend, ontspannend, de bloemetjes buiten. . . .

Het komt allemaal wel heel erg dichtbij. Het geweld stormt via het televisiescherm mijn kamer binnen. Ik kan er niet van weglopen. Om wanhopig van te worden.

Tegelijkertijd weet ik dat we de moed niet mogen verliezen. Maar waar haal ik de moed vandaan? Geen mooie antwoorden passen hier. Alleen dit misschien: moed is niet de afwezigheid van wanhoop, maar het leven leven ondanks wanhoop.

Je kwaliteiten zien: een weg naar heelheid

Uitdagingen kun je zien als kwaliteiten die je wel hebt, maar die je in jezelf ontkent en waar je heimwee naar hebt. Door ervan uit te gaan dat de uitdaging een kwaliteit is die je in potentie al bezit, ontstaat een beeld van heelheid.
. . .
In onze maatschappij is het gebruikelijk te kijken naar wat fout is (gegaan), naar wat ontbreekt en wat niet goed is en zo leren we kijken naar stukjes, de foute stukjes ook nog. We zijn niet gewend om onze goede kanten te zien en te tonen en we leren dan ook niet om het geheel te zien.

Lusanne Hogeweg in Nederlands Tijdschrift voor Coaching nr. 02-2005

“Geestelijke vrijheid – die de mens niet kan worden ontnomen – geeft inhoud en betekenis aan het leven.”

-- Viktor E. Frankl, De zin van het bestaan

Een beetje vreemde vraag misschien - behalve wanneer je altijd maar wilt weten 'hoe het werkt'. In 1900 ontdekte Max Planck dat het licht, naast de al bekende golfeigenschappen, tevens een deeltjeskarakter heeft. En vervolgens ontdekte iemand, dat alle deeltjes tevens golfeigenschappen hebben. Als je er naar kijkt als een golf is het een golf, als je er naar kijkt als een deeltje is het een deeltje. Een wonder dat wel is geaccepteerd (heel veel van onze moderne techniek is erop gebaseerd), maar eigenlijk nog steeds door niemand echt is begrepen. Alsof alles in het heelal alleen maar afhangt van onze manier van kijken.

In een ander, bijna even groot heelal, mijn persoonlijke binnenwereld, kom ik hetzelfde fenomeen tegen. Iedere gedachte is als een deeltje, afgebakend in ruimte en tijd - en tegelijk een golf, een zich eindeloos uitstrekkend diffuus verband van alles met alles. Welke van beide het is hangt er maar van af hoe ík er naar kijk. Duidelijk is alleen dat ze op elkaar inwerken.

Zelfbezinnen is voor mij het me rekenschap geven van het golf / deeltjeskarakter van mijn gedachten, gevoelens, etc. Om mij'zelf' in die wisselwerking te leren kennen. Want gek genoeg bén ik noch het deeltje, noch de golf. Ik 'zelf' ben slechts de wisselwerking ertussen!

Wanneer ik me daar rekenschap van geef neemt m'n begrip langzaam toe. Voor mezelf, en ook voor anderen, wiens gedrag eveneens tot stand komt vanuit zo'n golf / deeltjesdualiteit. Dan kan ik daarmee gaan spelen - met de wetten van Schrodinger, met het onzekerheidsprincipe van Heisenberg. Zo maakt het zelfbezinnen maakt m'n persoonlijk universum groter en wonderlijker dan ik ooit dacht dat het leven kon zijn, en dat al zoveel jaren! Nog steeds raak ik niet uitgeleerd op die wonderlijke wereld van (kwantumfysische) verschijnselen die zich openbaart in de menselijke interactie. Dat is de ingang die het zelfbezinnen me biedt!!

Johan

Word ik wie ik in wezen ben of blijf ik wie ik dacht dat ik was?

Ben ik mijn struikelblokken nu aan het oplossen of aan het bekrachtigen?

Heel verhelderend om te weten waar ik vandaan kom, maar waar wil ik naartoe?
Wat aandacht krijgt groeit. Dus: kijk ik te veel achterom of kijk ik vooral vooruit?
. . .

Gisteren hebben we met z’n allen ‘nee’ gezegd tegen de Europese grondwet. Tegen een spelregelboekje, waarin we met elkaar kennelijk onvoldoende zelfherkenning vinden.
Zelf ben ik niet gaan stemmen. Nee zeggen was voor mij niet aan de orde, want Europa is een realiteit die we met elkaar delen en hoe dan ook met elkaar moeten delen. Maar ik kon het óók niet over m’n hart verkrijgen om ‘ja’ te zeggen. Ja tegen een Europa, gebaseerd op ‘markt’ en concurrentiedenken, op mededinging en privatisering, op het recht van de sterkste.
Wanneer ik mezelf niet meer kan herkennen in een groter geheel, trek ik mezelf terug op het gebied dat ik nog wél kan overzien. Niet omdat ik niet bereid ben tot samenwerking, maar omdat ik de veiligheid van een basisrespect nodig heb. Van daaruit kan ik me ‘ontwikkelen’ in wederkerige verantwoording met de ander. Daarvoor wil ik openstaan, en daarvoor wil ik bereidheid opbrengen. Van daaruit kan ik groeien in wederzijds vertrouwen. Daarin kan ik wonen, in die groei; meer dan in de mentale constructie van een spelregelboekje waarvan ik het ‘spel’ niet ken, of niet hérken, of gewoon nog niet voldoende vertrouw. Mijn onthouding is geen nee, mijn onthouding is een inzet om in wederkerigheid te bouwen aan vertrouwen.

Johan

. . . De gang van zaken is bij het Centrum voor Zelfbezinning natuurlijk zoals de naam al zegt: zelfbezinnen, en daar zijn dan verschillende manieren voor. Mij voedt het al drie jaar, waarschijnlijk omdat de accenten steeds anders liggen en er steeds een ander thema aan de orde is. Zelfbezinnen wordt een manier van leven, maar: in m'n eentje zelfbezinnen levert duidelijk minder op, onder andere omdat ik dan door niemand bij mijn lurven gegrepen wordt als ik van een vraag liever wegvlucht. Daarom ben ik blij dat er medezelfbezinners zijn met wie ik dit kan delen, en 1 + 1 is meer dan 2. Wat niet wegneemt dat er soms gespreksgroepen zijn die me niet echt bevredigen, maar: ligt dat dan aan de anderen of heb ik mezelf te weinig ingezet?

Ik heb heel kritisch gekeken naar de cursussen die ik bij het CvZ gevolgd heb, want ik vermoedde soms dat het "meer van hetzelfde" zou zijn. Dat was het in een bepaald opzicht ook, en toch heb ik geen spijt van de tijd die ik erin geïnvesteerd heb.

Meer van hetzelfde, dat is ook: elke dag je tanden poetsen, brood eten, het nieuws aanzetten enz. Toch doe ik dat elke dag weer. Omdat herhaling ook een kader biedt, en binnen dat kader heb ik dan allerlei mogelijkheden. Zonder kader neig ik tot chaos, dat voelt een beetje als elke dag alle meubels op een andere plek zetten. Ik vermoed dat ik zonder "vastigheid" op vrij korte termijn door zou draaien: nieuwe dingen moeten ook verwerkt worden, en als ik overvoerd word kan ik het niet meer bijbenen.

Marijke

De kracht van Ja

Ik zeg Ja tegen mijn situatie (100% acceptatie).
Acceptatie (maar niet berusting) schept ruimte voor het leven zelf.
Daarom zeg ik Ja tegen het leven.

Nagedachte:
Waar ik van wegloop blijft me achtervolgen.
Wat ik wil loslaten blijft vastzitten.

[Queeste] is afgeleid van het Latijnse quaerere, verlangen. Het draait in verhalen over queestes meestal om een levensvervullende opdracht. Het doel is duidelijk (het vinden van de Heilige Graal), maar het gaat vooral om de tocht. Alles wat de held onderweg tegenkomt, dient hem als voeding. Hij onderneemt zo’n tocht om wijzer te worden en verder te komen. Materieel kan hij misschien verliezen, immaterieel kan hij alleen maar winnen.

Uit: Persoonlijk onderhandelen: onderhandelen als avontuur. Frances Ruijter (Pearson Education, 2004)

Hieronder een beschrijving van het ‘reflectief dagboek’ (Vrije ruimte, p. 212) waar ik zelfbezinnend m'n voordeel mee doe.

REFLECTIEF DAGBOEK

Het reflectief dagboek is een manier om een time-out te creëren te midden van de overweldigende dosis dagelijkse ervaringen. Het heeft niet de functie van een kroniek, vastleggen wat in de tijd is gebeurd, maar reflectie: hoe te duiden wat er is gebeurd. Een reflectief dagboek biedt de gelegenheid de ervaringen van de dag langs te lopen, ze te wegen, te analyseren, te interpreteren. Het schrijven dwingt je tot ‘langzaam denken’. Het geeft je de kans je handelingen te toetsen aan de leefregels die je voor jezelf vindt gelden, ze te verbinden aan je eigen grotere verhaal, of jezelf te herinneren aan wat dat verhaal ook weer was.

Er zijn allerlei manieren om een reflectief dagboek te schrijven. Dagelijks schrijven werkt beter dan een paar keer per week schrijven. Kort schrijven (maximaal tien minuten) werkt beter dan lang schrijven. ’s Avonds schrijven werkt beter dan ’s ochtends schrijven. Schrijven aan de hand van een thema werkt beter dan zonder. Maar voor al deze dingen geldt dat persoonlijke voorkeur de doorslag geeft. . . .

Aanpak

1. Noteer elke dag of enkele dagen per week gedachten en observaties die bij je opkomen naar aanleiding van ervaringen gedurende de dag.
2. Kies een vraag of thema waarop je je aandacht wilt richten. Mogelijke vragen zijn de volgende: ● Waardoor laat ik me leiden? Wat zijn de principes of sleutels die ten grondslag liggen aan mijn gedrag? ● Waar was ik vrij, waar onvrij? ● Waarin vond ik vandaag ‘schoonheid en troost’? ● Welke dingen leidden tot hoop of voldoening of engagement?
3. Lees af en toe fragmenten terug. Wat valt je op? Wat zijn cruciale inzichten? Wat treft je in de wijze waarop je je ervaringen beschrijft?
4. Formuleer naar aanleiding van die inzichten enkele beelden, aansporingen of aforismen (korte, kernachtige spreuken) die de essentie prikkelend weergeven.
5. Bespreek zo mogelijk het dagboek, inclusief je analyse van de hoofdthema’s en je aforismen, met iemand die je vertrouwt. Verwerk ook dat gesprek in enkele korte notities in het dagboek.

Vrije ruimte: filosoferen in organisaties – klassieke scholing voor de hedendaagse praktijk. Jos Kessels, Erik Boers, Pieter Mostert. Uitgeverij Boom, Amsterdam, 2002.

Laat ik hier ook eens een boek introduceren. Maar dan wel een boek dat ik werkelijk belangrijk acht voor zelfbezinners: Handboek voor de levenskunst van Wilhelm Schmid. De man is filosoof, wat hem in mijn beleving verdacht maakt, maar zijn boek overtuigt. Het thema is 'de relatie met jezelf'.

"In de zelfbezinning krijgt het ik afstand tot zichzelf, om zich als van buiten te zien; die afstand maakt een voelen en overdenken mogelijk van wat als belangrijk en onbelangrijk, als schoon en positief, of lelijk en negatief beschouwd wordt; een uit elkaar nemen van jezelf om jezelf daarna weer samen te voegen. Zelfbezinning betekent tenslotte de samenhangen weer aan elkaar knopen die 'zin maken', en in het netwerk waarvan ik kan leven.
De intensivering van de zelfbezinning gebeurt in het bewuste gesprek met jezelf. Het is, als elk gesprek, zelf een vorm van aandacht en stuurt de richting daarvan ..."

Een kloeke 393 pagina's, waarbij niet de psychologie, maar vooral inzichten uit de filosofie de achtergrond vormen van Schmids' gedachten over levenskunst maken van dit boek een nuchter, praktisch en origineel handboek dat dicht bij de praktijk van het zelfbezinnen staat.

Claes-Berend

Soms word ik geraakt door een uitspraak, zonder meteen te begrijpen wat er bedoeld wordt. Hier is er zo eentje.

"Höher als die Wirklichkeit steht die Möglichkeit."
-- M. Heidegger, Sein und Zeit

De mogelijkheid gaat boven de werkelijkheid.
. . .

Wat een jazzmuzikant mij leert over 'timing'.

Timing is de tijd nemen
1. Je voornemen, het vooropgezette idee, loslaten. (= De controle loslaten.)
2. Het 2e idee nemen, je erdoor laten verrassen. (= Ruimte voor creativiteit.)
-- Ack van Rooyen over improvisatie
. . .

De stand van de zeilen en niet de windrichting bepaalt mijn koers.. . .

Okay, weer zo’n puntige wijsheid waar ik niet omheen kan. Maar ook makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik kan de stand van de zeilen zelf bepalen. Als het ‘voor de wind’ gaat dan word ik vanzelf vooruit geblazen, maar is dat wel de richting die ik uit wil? Ik kan ook ‘aan de wind’ zeilen en al kruisend op m’n doel aansturen. Eén ding weet ik zeker: pal tegen de wind in zeilen lukt me nooit.

O ja, dat heilige doel, daar kan ik me zelfs danig in vergissen. Want hoe ziet dat doel eruit: een ideaal beeld waaraan ik meen te moeten voldoen? Of toch liever iets wat me bijzonder na aan het hart ligt? (“Ja, natuurlijk!” schreeuwt mijn hele wezen.)

Maar hoe bereik ik mijn doel in de boze buitenwereld waar het Grote-Werkelijkheid-Spel gespeeld wordt? In elk geval door mijn koers te bepalen en richting te houden. En ook dat is weer makkelijker gezegd dan gedaan, wat me terugbrengt bij het leven zelf.

Heerlijk, dat schipperen!

In de speeltuin van het CvZ hoef ik niet te winnen. Ik mag alle mogelijkheden proberen in mijn eigen tempo, ik hoef niet als eerste aan te komen. Mijn eigen plek. Mijn eigen baas.

mb

Wanneer sta ik voor de vraag of ik wel goed bezig ben?

Die vraag rijst wanneer ‘beheersing’ tekortschiet, als ik vind dat ik meer greep op mijn leven zou moeten hebben. Kortom, als het verschil tussen willen en krijgen voelbaar wordt.

Om dat gapende gat tussen willen en krijgen te dichten, is een hele industrie ontstaan. Er verschijnen jaarlijks honderden boeken over organisatiekunde en duizenden boeken over gelukkig worden. Vaak met een gedetailleerd stappenplan.

Maar een stappenplan blijkt ontoereikend als zich 'incidenten' voordoen. Weerstand, tegenvallers, gebeurtenissen die roet in het eten gooien. Ik gooi mijn stappenplannen natuurlijk niet weg, want ze zijn handig, ze geven richting aan, ze bieden houvast. Maar als het er echt op aankomt, dan moet alle wijze raad wijken voor het wordingsproces waar ik middenin zit.
Laat ik er maar van genieten, laat ik het avontuur maar aangaan.

-- WJ


Een 'plan' is een projectie van het verleden op de toekomst. Het kan best handig zijn om je leerervaringen van het verleden dóór te trekken naar de wereld van de mogelijkheden. Het kan je echter ook behoorlijk in de weg zitten. Wanneer we kijken wat er komt van onze plannen merken we pas hoe wéinig de geschiedenis zich herhaalt. Volgens Jaworski, Senge et al leven we in een tijd, dat leren van het verleden niet meer voldoende is, en dat we moeten leren te leren van de toekomst, terwíjl die zich omtwikkelt. (zie: Presencing, learning from the future as it emerges)

-- Johan

Wat ik grappig vond achteraf, is de vraag of ik nou zoveel 'nieuws' leer?
Het rondje vond ik erg indrukwekkend. Allemaal verschillende verhalen, maar ik werd in elk verhaal aangeraakt. Voor mij voelt het dan 'vol'.
Als een buitenstaander naar dat rondje gekeken en geluisterd had dacht die misschien allemaal verschillende verhalen, hebben die mensen wel wat met elkaar?.
Ik ervoer in ieder geval wel verbinding.
Ik heb me altijd wel met mijn binnenwereld bezig gehouden, maar toch veel voor mezelf, in mezelf. Daardoor is er bij mij een beeld ontstaan dat als ik iets vertel over mijn binnenwereld niemnad daar wat van snapt. En voor het eerst dacht ik: "Nou het maakt me niks uit, ik wil mezelf gaan begrijpen".
En wat schetst mijn verbazing dat er toch mensen zijn die iets in mijn verhaal herkennen.
Dat was nieuw!!
Verouderde beelden veranderen!
Aag

In de oceaan van de werkelijkheid kun je niet verdrinken.
-- Henry Miller

Verwoord je eigen ervaringen en gevoelens eens naar aanleiding van de bovenstaande uitspraak. Dat kan tijdens een van onze eerstvolgende bijeenkomsten. Dan heb je iets te melden – heerlijk toch?

Waardoor laat je je inspireren, waar kom je ’s ochtends je bed voor uit?
Je kunt niet verdrinken in de oceaan van de werkelijkheid. Ondanks de sterke stroming zo nu en dan. . . .

Vrijheid van…
en vrijheid tot…
In een wereld,
die als een hond achter z’n eigen staart aanrent,
het rustpunt vinden in mezelf.
Van waaruit ik handel en wandel
– de weg naar betekenis.

Gisteren (2 april ’05) een goede Verwerking meegemaakt, in vervolg op de Verdieping van 19 maart over ‘Ik realiseer mij’.
Ik besef dat ik mezelf ben. Ik realiseer me dat ik mezelf vooral verwerkelijk in samenspraak met de mensen om mij heen.
Ik ben rots en ik sta voor wat ik wil; ik ben water en ik stroom.
Ik sta stevig en ben beweeglijk tegelijk.
Zo kan ik werkelijk iemand zijn. Zo kan ik wezenlijk iets betekenen.

De sneeuw komt met bakken uit de hemel. Ik kijk mijn ogen uit. Natuurlijk, ik ben me ook bewust van de overlast, daken die het begeven, werk dat niet gedaan wordt, maar voor mezeld zie ik vooral de schoonheid van een wereld bedekt met een mooie witte sneeuwlaag. Hie fotografeerde Megan de sneeuw in Emmen. Mooi hè, alles!

Claes-Berend

Ik heb moeite met loslaten. Vooral spullen. Die houd ik vast, zelfs als ik ze niet meer nodig heb. Zo heb ik dozen met papieren van mijn vorige baan, en zelfs van die daarvoor en daarvoor...

Loslaten

Ansichtkaarten van jaren geleden, kerstkaarten van de afgelopen 10 jaar. Allemaal mensen die aan me hebben gedacht. Ankertjes dat ik iets voor andere mensen heb betekend. Dat ik heb geleefd.

Loslaten

Al die spullen houden me vast aan het verleden. Dus eigenlijk leef ik nog steeds in dat verleden en niet in het nu. Ik zet mijn verleden steeds in de toekomst en laat het dan op me afkomen.

Loslaten

Toen kwam ik haar tegen. Ze is geweldig. Het kost me een half jaar om er achter te komen. Ik wil verder met haar. Verder, niet terug. Verder leven kan ik niet in het verleden. Er moet iets gebeuren. Ik moet mijn verleden loslaten. Het opruimen begint. Dagen achter elkaar ben ik bezig. Het gaat met bakken tegelijk mijn huis uit. Heb ik dit nou zoveel jaren bewaard? Waarom eigenlijk? Waar gebruik ik dit nog voor? Zou iemand er iets aan hebben? Mijn huis wordt leger, mijn bovenkamer helderder. Zorgden die spinnenwebben in mijn hoofd voor die in het huis, of was het andersom? Naarmate ik meer gestolde energie loslaat, krijg ik zelf meer energie. Ik kom steeds meer op eigen benen te staan.

Loslaten

Wil zij verder met mij? Ze weet het niet. Ze aarzelt, is uit balans en zegt me dat ook. Ik ben dat ook. We nemen een time-out. Wederom ben ik aan het loslaten. Dit keer niet met mijn verleden, maar met alle verwachtingen die ik heb over de toekomst. Ze heeft me geholpen dit voor te bereiden, nu komt de praktijk.

Loslaten

Het doet pijn en tegelijkertijd geeft het ruimte. Het brengt me dichter bij mezelf. Wie ben ik? Niet mijn verleden, niet mijn toekomst. Mezelf in het nu, want dat is het enige moment dat er is.

De verwerking

Het weblog is nu een stuk gebruikersvriendelijk!!
Dus probeer ik het ook nog maar eens.
Fijn om een stukje over Arend te lezen. Dacht de laatste dagen aan je.
De laatste paar dagen ingesneeuwd in een prachtige witte wereld en dan kom ik niet verder als mijn stoepje aan de voor en achterkant.
Kan nog niet eens hardlopen.
En als ik dan zo op mijn computertje rondsurf dan voel ik me verbonden met heel veel mensen, een familie.
Is dit de virtuele gemeenschap van de toekomst??
Aag

Hoewel de winter ook wel voor problemen zorgt, overheerst de uitgelaten sfeer. De wereld wordt ook wel érg mooi als er een laagje wit op alles zit. Ik heb gisteren sneeuwballen gegooid met de kinderen uit de buurt, maar wat Andy Goldsworthy (*foto) met sneeuw heeft gedaan is wel heel mooi!

Claes-Berend

Wat lucht, wat stof, wat
sprekend in de ruimte en
desondanks droomloos
gebeurend, zonder be-
drog? Denk ik wat
weten te ooit
ik kom
hoe?

Johan

Zo op weg naar de 8e chemokuur. Het gaat nog steeds redelijk. Wel kom ik na de kuren moeilijker op gang. En mijn bloedplaatjes komen op een kritische grens. In oktober 2004 met spoed geopereerd omdat mijn dikke darm dreigde te exploderen door een kwaadaardige tumor. Van en ene op de andere dag een patient. Bijna nooit ziek geweest. Nooit symptomen gehad. Altijd sportief. Geen ernstig overgewicht, nooit gerookt en matig gedronken. Ineens staat mijn leven totaal op zijn kop. Nooit gedacht aan kanker in mezelf. Het ging altijd om anderen. Vierenveertig jaar en dan ineens belast met een dodelijke ziekte. Maar wat een zelfbezinnend perspectief. Na twee zware operaties bleek mijn ijzeren wil een basis voor snel herstel. En dan de mededeling van de internist dat ik een zwaar kuurprogramma moest volgen om de kleine kankercellen te vernietigen. Elke veertien dagen 2,5 dag opname en via infuus de rotzooi naar binnen die kankercellen opruimen maar ook veel gezonde delen van mijn lichaam kapotmaken. En misschien is het wel niet nodig zei hij. Ben je nu al schoon. Ik knikte apatisch en kreeg mijn malende gedachten niet onder controle. Hoe zwaar zou het worden? En misschien niet nodig? Zocht op internet en schrok van alle negatieve publicaties over chemokuren. Wist het niet meer en besloot toch maar te beginnen. Daarnaast probeerde ik in de alternatieve hoek informatie te vinden die me kon helpen om te blijven leven. Lette op voeding en ging naar een Reiki-therapeut. Alles om weer gezond te worden. Het alternatieve en het reguliere zorgsysteem blijken niet te willen samenwerken. Stuitend vind ik het afgeven op elkaar. Ik moest het zelf uitzoeken. Ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde. En hoe we het ook noemen, we hebben allemaal een zekerheid nodig van een Helper. De een noemt het God, de ander Allah en weer anderen Tweelingziel. Respect en acceptatie voor elkaars overtuiging voelt voor mij erg belangrijk. En ik voel dat ik bijna klaar ben. Ik ben zo goed als schoon. Hoe ik dat weet? Tja, dat is niet te verklaren. Dat is een gevoel. Ik ga nog een paar kuren doen en heb dan niet gedaan wat de internist wil. Maar het is mijn lijf en leven en ik heb weinig vertrouwen in de reguliere geneeskunde na alle blunders/misverstanden. OK, er is ook veel goed werk verricht. Met deze ervaring kan ik anderen laten zien dat de kracht in jezelf ziektes kan overwinnen. Maar dat het uiteindelijk gaat om de liefde. Voor jezelf en je medemens! Zelfbezinnen helpt me om op een andere manier in het leven te staan. Ik wil eindelijk weer "gewoon" leven. Maar dat is een illusie. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn!.

Meppel, Arend Compagner

Net een 2-daagse verbindend leiderschap achter de rug en het was genieten en intensief. En zoals Zette het gevoel heeft in de examenklas te zitten, zo heb ik het gevoel in de eerste klas van het leven te zitten en het is heerlijk. Er dient zich een nieuw spoor aan binnen-in me, alsof alle dingen in het leven die ik tot nu toe gedaan heb samen vielen en ik kan de richting, de zin van mijn leven weer voelen. Dat is nieuw en toch ook weer niet.
Wat nieuw is dat ik het zelf helder kan verwoorden en met hart en ziel erachter sta wat ik zeg en dat komt over. Ik had zondag nodig om alles te laten zakken een plek te geven in mijn systeem. Lang geslapen en het irriteerde me dat ik gestoord werd door de telefoon.
Vandaag had ik een afspraak met mijn huisarts, niet als patient maar om iets over mijn eigen bedrijfje (de Optimist) te vertellen en wat ik daarvoor voor mensen kan betekenen. Ik wist in een kwartier zo helder te vertellen dat ik met mensen wil werken die de richting in hun eigen leven 'kwijt' zijn en door de samenhang te zien en de verbinding weer op orde te brengen.
Ik realiseer me nu dat vooral duidelijk is geworden voor mij waar ik de weg weer kwijt raak en dat heeft met de balans van 'willen' en 'krijgen' te maken. Ik wist wel waar ik heen wilde en zo 'moest' het er dan ook uit zien, maar de kunst van het leven is om het verschil waar je naar verlangt en wat het uiteindelijk is geworden, dat nemen en er betekenis aan ontlenen.
Nu ben ik alleen nog leergierig en nieuwsgierig hoe Claes-Berend en Johan z'on mooi, vol programma voor elkaar kunnen krijgen.

Aag

99, en ik zit nog op school, echt waar!
Gewoon "in de leer",
ik zit dus weer op school,
maar nu in de examenklas,
en werk aan m'n eindrapport.
De theorievakken, dat loopt wel los,
maar de praktijkvakken als:
-lichamelijke energie-management
-lichtvoetigheid i.p.v. zwaar-op-de-handheid
-nuchter besef van de realiteit
-gevoel voor humor e.d.
dat is pas een uitdaging!

Moraal van dit verhaal:
Gewoon doen, niet té veel zeuren,
kijken naar de hemel, naar de bloemen,
vooral naar die ene bloem: een vriendelijke blik in mensenogen!

Zette, geb. 1906

Er zijn verschillende spirituele paden die tot dezelfde hoogte leiden. En in wezen bevatten ze dezelfde waarheid.

En deze waarheid omvat het volgende:

“Kijk in jezelf, want daar is alles te vinden.
Wees dankbaar over je leven en leef dat ten volle.
Vind je eigen unieke manier van expressie en geef uitdrukking aan jezelf, opdat jij iets aan het leven terug kunt geven.
Het leven is elk moment nieuw.
Loop het niet mis.
Het leven is goddelijk net zoals jijzelf.”

Gemakkelijker gezegd dan geleefd, hoewel... Met de juiste mensen om je heen, voldoende liefde, respect en acceptatie is het een fluitje van een cent!
Of toch niet?

Claes-Berend